دکلمه های کوتاه و زیبا

وقتی از مادر متولد شدم ... صدایی در گوشم طنین انداخت که بعد از این با تو خواهم بود به او گفتم: کیستی؟ گفت: غم فکر کردم غم عروسکی خواهد بود که من بعدها با او بازی خواهم کرد ولی بعدها فهمیدم که من عروسکی هستم در دستان غم

نیمه شب آواره و بی حس و حال...در سرم سودای جای بی زوال...بر سری آغاز کردیم در خیال...دل به یاد آورد ایام وصال...از جدایی یک دو سالی میگذشت...یک دو سال از عمر رفت و برنگشت...دل به یاد آورد اول بار را...خاطرات اولین دیدار را...آن نظر بازی و آن اسرار را...آن دو چشم آهو وار را...همچو رازی مبهم و سر بسته بود...چون من از تکرار او هم خسته بود...آمدو هم آشیان شد با من او...هم نشین و مه زبان شد با من او...دامنش شد خوابگاه خستگی...این چنین آغاز شد دلبستگی...وای از آن شب زنده داری تا سحر...وای از آن عمری که با او شد به سر...مست او بودم ز دنیا بی خبر...در به دم ان عشق میشد بیشتر...آمدو در خلوتم دم ساز شد...گفت و کو ها بین ما آغاز شد...گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر...چو ماه میکشم از پنجره سر...افسوس که خورشید شدی وقت غروب...اندوه که ماه شدی وقت سحر...

من امشب تا سحر بیدار می مانم دلم دریای طوفانی ست نگاهم می شکافد آسمانها را و جایت پیش من خالی ست به زیر شاخه ی تنها درخت خود لباس سبز می پوشم و با یادت سرودی تلخ می خوانم و چای تلخ می نوشم من امشب مشت می کوبم به دیواری که دلگیر است خودم هم خوب می دانم برای آرزو دیر است من امشب داد خواهم زد دلم لبریز فریاد است به روی خاطرات بد صدای زوزه ی باد است برو با خود ببر دیگر از اینجا رد پایت را به آتش می کشم امشب تمام نامه هایت را صدایم باز می لرزد من امشب باز هم مستم تو گفتی هر کجا باشی من اما در دلت هستم

هر شب كه آسمان خيالم با چراغ ياد تو روشن مي شود و هر گاه باد مست بوي تو را به كلبه من مي پراكند سنگين تر از هميشه غم دوري تو را تحمل مي كنم بر روي دلت اگر غصه اي گذشت در حمل بار غصه ات شركت مي كنم و بر بام دلم اگر يك شادي عبور كرد هر چند اندك باشد با تو قسمت خواهم كرد،عزيزم....

داشتم از این شهر میرفتم صدایم کردی جا ماندم از کشتی ای که رفت و غرق شد البته... این فقط می تواند یک قصه باشد در این شهر دود و آهن دریا کجا بود که من بخواهم سوار کشتی شوم و... تو صدایم کنی فقط می خواهم بگویم تو نجاتم دادی تا اسیرم کنی

مرا درياب

    تو اي تنهاترين شاهد

        تو اي تنها در اين دنيا و هر دنيا

 

    بجز تو آشنايي من نمي‌يابم

    بجز تو تكيه‌گاه و همزباني من نمي‌خواهم

    مرا درياب

 

تو ميداني كه من آرام و دلپاكم

        و ميداني كه قلبم جز به عشق تو

                                            و نام تو

                                                 و ياد تو

                                                    نخواهد زد

 

و مي‌داني كه من ناخوانده مهماني در اين ظلمت‌سرا هستم

مرا درياب

    كه من تنهاترين تنهاي بي‌سامان اين شهرم

                                        مرا بنگر.. مرا درياب

 

قسم به راز چشمانم

    به‌ اقيانوس بي‌پايان رويايم

    به رنگ زرد به رنگ بي‌وفايي‌ها

    به عشق پاك

    به ايمانم

    به چين صورت مادر

    به دست خسته‌ي بابا

    به آه سرد تنهايي

    به قلب مرده‌ي زاغان

    به درد كهنه‌ي زندان

    به اشك حسرت روحم

    به راز سر به مُهر سينه‌ي اسبم

                            اگر دستم بگيري و

                                 از اين زندان رها سازي

                        برايت عاشقانه شعر خواهم گفت

                                                همين يك قلب پاكم را

                                                و روح بي‌قرارم را كه زنداني‌ست

                                                    به تو اي مهربان تقديم خواهم كرد

 

                مرا از غربت زندان رها گردان

                  نگاه بي‌پناهم بر در زندان تنهايي روح خسته‌ام خشكيد

                  مرا درياب

                        مرا درياب كه غمگينم

 

 

 

" سايه‌ "

چشمهايم شكسته است

و از مژه‌هايم گريه مي‌چكد

                        حال، تو را چگونه باور كنم

سايه ها آنقـدر آفتاب خورده‌اند

                               كه پوسيدن را انكار مي كنند

از نگاهت بارها زمين خوردن را آزموده ام

اكنون تو در چشمهاي شكسته ام

                            كدام آفتاب را جستجو مي كني

در حاليكه سالهاست

                       كفشها يم را بر گـردن آويخته‌ام

                                            و پاهايم فاصله را در سكوت كوچه مي‌نوشد.

 

 

ادامه نوشته

 

دالان تنهایی

 

 شعرای ۱۳۹۰ من

لب بر شهوت تو جام عشق مرا خالی کرد

قلب بر مهر تو باز بای مرا خالی کرد

اه! باز افکار من غرق درعصیان شده اند

چرا رفتنت هم خاطراتم را آبی کرد؟

همه گقتند که تو مستی و عشقت خام است

گرچه باز هوس عشق تو تین دل را شیدایی کرد

هرچه گفتند و بدیدم مرا بس نبود

اخر نبودت را بر قلم و دفتر کاهی کرد

گرچه امروز رفتی و لبهایم سرما خورده اند

ولی یادوخاطر عشقت مرا ساقی کرد!

 

 

به تو گفتم که برو در تو نیاز بینم و بس

ولی در بشت تو خوردم قصم

که دل نبندم جز تو به کس

با تمام گنهت باز تو را می جویم

گرچه چشمهایت هرچه گفت بود هوس

 

 

 

مادرم

     اشک میریخت و من

           با او نیز میگریستم

  از همان بدو تولد

      میدانستم خواهی رفت!!!

 

 

 

 

تو با رنگ گل سرخ نوشتی که باورم کن

   و من با سکوت

            باورت کردم

اما امروز گل سرخ تو فرسخ ها

           از باورم دور است

  

 

 

رابطه های دودی

    امشب سلول های

          حروف دلم را

بیوست دادند

          و کلماتی از صداهای صدا

  ساختند

  و این رابطه ایست دودی تر از

   دودی

  میان من و صدا

  

    

کوچه خیال

باز غرق در خیالت شده ام

            خیالی که خاکستریست

رویایی که تاریک و تاریک تر میشود

                   و باز به بن بست میرسم

که تو رفته ایی و من باید برگردم

اما

  اما من تا همیشه خواهم ماند

              و اشک میریزم

    تا نور چشمانم آسمان این

          جاده بن بست را روشن کند

 منتظرت خواهم ماند

    برگرد که خورشید دلم بخاطر تو طلوع میکند

و مهتاب شب آسمان را

          برای آمدنت چراغانی میکند...

 

 

 

اندکی بیشتر بمان

      لحظه ایی از من بخوان

ساعتی دست به دستم نه

با من ای بی من بمان

 

 

امروز هم زمین بیخواب است

مهتاب چقدر بی تاب است

امروز چه تاریک و سیه

در دل من هر روز شام است

 

برو

با زمان باید رفت و رفت و رفت

تا به کی باید صبور بود نشکست؟

دل که دنیایش اسمان ها شد

برای برواز چشم را باید بست

باید بال زد، بال و بال زد

تا کجا باید چنین آهسته راند

برخیز که مرغ سحر بر بام نشست

 

 

 

ان چشم سیاه که دلم را می ربود

ان غنچه لب که دردم را میسرود

امروز ان چشم دورولب در سکوت

کو انروزها که دلم را شاد مینمود

افسوس که کنون ان دیرینه یار

نیست ان کس که رنجم را فریاد مینمود

 

 

 

تو خوابی

  و در بس ابرها میگردی

به دنبال خوشبختی

  منم بیدار

 و میگردم در بس ظلمت

شب  به دنبال تو

  ای مهتاب من

 

صادقم من، من که از هر نارفیقی بشت با خوردم

قانعم من، من که وز هر بی وفایی جفا بردم

 

 

امشب بیخبر از تو به یادت شعر میگویم

قصه بیتابی دل، برایش خیر میگویم

ولی تو در بالین نرمت خواب خواهی بود

میدانم نمیدانی ولی من شعر میگویم

  

 

 

طلسم

  بامن سخن بگو   

 ای تو که ان سوی دیوارها

 ای تو که در تمام رویاها

در منی و با منی

بگو

  با من سخن بگو

تو که در شب های سوت و کور

   در جاده های بی عبور

              در خواب

                  و سراب

  لحظه هایم را به دست گرفتی

    اینه شبهایم را قاب کردی

 با من سخن بگو

       بگو که هستی

                 هستی

  حتی ان سوی دیوارها

          در کمین فاصله ها

باز هم یاد منی

  یاد نسرین عشق و وفا

    من هنوز درخواب تو ام

  و تو هنوز

کلبه ایی میسازی

      برای عشق

           برای من

                برای تو

   اصلا برای ما

نمیبینند

       نه نمیبینند

          ان کلبه شاید

                باشد

 دورتر از سطح افق

        دورتر از غروب بنفش

            من در ان کلبه

  وحشتی ساخته ام از نور سیاه

        از اب کبود

وز نرمی چوب

واژه هایم پراکنده شده اند

  میدانم

اخر امشب در ان کلبه وحشت

منتظر خواهم ماند با همان

نور سیاه، اب کبود و چوب نرم

   شاید طلسم خواب

               بشکند باز امشب

 

 

 

شعله اب

شعله عشق تو اتش، از من اب

عشق تو خاکستر شد رفت بر باد

اخر ای یار میان راه ماندی خواب

عشق من جاری بود همچو رود شاد

 

 

 

بادی وحش تر از شیر

          از درون پنجره شکسته ایی در میان بزم تاریک امشب من نوای عجیبی مینوازد

 و غم میرقصد و میخندد، اینه روشن میشود،

 چشمهایم به این نور و صدا عادت ندارد.

 اه!تاریکش کنید، ارام باشید، ننواز، نرقص، باایست و نیافگن نور

من از جنس تاریکی ام

                     همدم شب

                           یار مهتاب

                                 غمخوار ستارگان

                   نه رفیق افتاب

قلم تاریکی میخواهد،تا رنگ سیاه بگیرد و

از سیاهی چشمانش بنویسد، سیاهی زلفانش، چشمانش و نبودش

همه از جنس من است

        جنس تاریکی

خواهش میکنم باد وحشی

لحظه ایی باایست

      ارامم بگذار

میخواهم بنویسم

بنویسم...

 

 

خالی

 

خالص                                                      

       پاک وروشن                      

خالی وثنها

 ساکث

   راحث

خالی ازعشق

گرچه بی طاقث

   آرام

      بی خروش

دور از هیجان

   گرچه گاهی میشودمی فروش

خالص پاک وروشن

  خالی وتنها

دورزچشم رشک آمیزآدمها

خلوت-رخوت-شکوت

زیباترازعشیقت خالی

آری!

خالی بودن به

               زعشق خالی

آرام وبی خیال

نه اشک

   نه گناه 

       نه رویا

نه دلتنگی

           نه انتظار

                    نه هوا

بی دغدغه وبی سروصدا

نه عذاب

             نه رنج

                     نه درد

نه قیود

       نه شروط

                نه سرود

بی هراس وبی ریا

اینست کالبد خالی من تنها

من منیکه کشت عشق رادرمن

  نه غرور, نه امید ماندو

                       نه دل

خالص

      پاک وروشن

 خالی وتنها

          دورازپیمان قلبها

                                                                                                               

 

.خیلی خسته و سر گردونم

میخوام بنویسم اما نمیتونم

زبانم لال، نگاهم سردو

دستانم شکسته، پاهایم لنگ و

سرخالی از خیال و فکرت ها

روزها گذشت و میگذرد با حسرت ها

چه بی هدف رنج میزنم طول جاده را

این روزها اسیرم، اسیر غصه ها

روزگاریست تلخ شبها تاریک و

روزها مبهم، نه یاد و نه نگاه تو

اسمون بی ستاره، دل من دلهره داره

کاغذ های پاره پاره، زندگی غصه میاره

حیاطی خلوت و دلتنگ

اتاقی تاریک و بی رنگ

زبان چوبی و کوتاه

دیوار گلی و تنها

سایه های بی نشونه

گنجشکهای تو لونه

سنگ های سرد خارا

باد و گرد پر کرده دل ما

این روزها نویسنده شده درد

خواننده شد زمزمه سرد

من و تو سهمی از غم

اشک ما هم شده کم

غصه ها تو دل میمونه

این و هم من هم تو، همه دنیا میدونه

 

 

 

ویدا

حس دوباره

اشک تو اینه مقدسه عشق برام

نبودت کنارم حس بهشته برام

دیدن اشک چشات دیدن مرگ منه

غصه دل و چشات دریایی از غمه برام

گفته بودم دیدن اشک چشات ارزوی منه

اما تازه فهمیدم دیدنش سخته برام

مدتیه دستامون از هم جدا بوده ولی

توی رویاهای من قلب تو نزدیکه برام

میدونم شعرای من دردی دوا نمیکنه

اما باور کن گلم اشک تو عزیزه برام

 

 

برای ویدا

خاطره باطل

عزیزم یادت میاد صدای خنده های ما

میون هزارتا غصه خوشی بوده هوای ما

چرا امروز ادما به چشم هم گریه میدن

چیزی جز درد سیاه به قلب تنها نمیدن

میون دستای ما فاصله سرد سکوت

توی چشمای تو اشک و توی قلب من...

نمیخوام تو چشمات غصه رو نگاه کنم

یا توی ناز نگات اشک و تماشا کنم

جون من گریه نکن، رندگی سخته میدونم

میدونم غصه داری،این و از چشات میخونم

لایق چشم سیات غصه و ماتم نبوده

ارزوی من و تو گریه و ماتم نبوده

 

 

 

.                                                                 برای دوستم نوریه

                                                                              اه

خط خطی میکنم دفترم را

هنگامیکه بغض رگ رگ بدنم را زرد میکند

و سرخی وجودم چشمهایم را می فشارد

اشک نمیریزم

مغرور هستم

نه اشک نمیریزم

کاغذ ناله میکند

ومن همچنان

بغض کرده ام

خط خطی میکنم دفترم را

هنگامیکه قلم شکسته

و رویاهایم خسته

بغض میکنم

خط خطی میکنم دفترم را

دیگر نمینویسم

آه ه ه

حوض لبهایم لبریز شد

قطره اشکم میچکد

و غرور مرا میشکند

خط خطی میکنم دفترم را

                                                              

 

 

         مبهم

 خیلی خسته وسرگردونم

دلم میخواد بنویسم امانمی تونم

زبانم لال نگاهم سردو

د ستانم شکسته ,پاهایم لنگ و

سرخالی از خیال وفکرت ها

روزها گذ شت میگذر باحسرت ها

چه بی هدف رنج میزنم طول جاده را

این روزها اسیرم اسیر غصه ها

روزگاریست تلخ شبهاتاریک و

روزهامبهم ,زیاد نه نگاه تو

آسمون بی ستاره دل من دلهره داره

کاغذهای پاره پاره زندگی غصه میاره

حیاطی خلوت ودلنتگ

اتاقی تاریک وبی رنگ

زبان چوبی وکوتاه

دیوار گلی وتنها

سایه هایی نشونه

گنجشک هایی توی لونه

سنگ ها سرد خا را

بادوگرد پرکرده دل ها درد

خواننده شده زمرمه سرد

من وتو سمهی از غم

اشک هاهم شده کم

غصه ها تو دل میمونه

این وهم من هم توهمه دنیا میدونه

 

 

دالان انتظار

اسمان امشب چه بی ستاره است

ماه در گهواره ابر خوابیده

و کوچه

      امشب

چه تاریک و خاک الود است

و من در این تنهایی نمناک خویش

                 در پس پنجره انتظار

  می نگرم به کوچه

          خلوت ما

گویا همه امشب

           از عشق ما غافلند

  نه ستاره چشمک میزند

         نه مهتاب عشوه میکند

                 و نه باد هیاهو میکند

اه!

   ولی خدا که ان بالاست

       شاهد انتظار من

  شاهد عشق من و تو

      شاهد کوچه نگاه

تو امدی و سکوت کوچه را شکستی

حالا صدای تپش های

  قلبم

        ان چنان فریاد سر داد

که ستاره

       مهتاب

          و باد

و همه مردم ز خواب

  برخیستند...

 

رهگذر

باز هم پنجره باز شد

   و رهگذر میگذرد از کوچه ما

و چشمانم چو دوربینی

          نظارگر این فاصله هاست

شاید در میان این

    یک و دوتا

     ان یک من که یکیست

راه گم کرده باشد

 

خواب

من امشب در هراسم

     هراس از تاریکی خواب

نه! نمیخواهم پلک بر هم بگذارم

   نمیخواهم در قالب خواب

        باز چشمهای سیاه تو را

                           جستجو کنم

نه!

   نمیخواهم

           در جوهرچشمهایت

قلم رنگ گیرد

        باز از تو بسراید

 من امشب در هراسم

    هراس از تاریکی خواب

هراس از مهتاب بیتاب

چرا خوابهایم تاریک و دودی اند؟

 اسمانش مه گرفته و خالیست؟

چرا شبهایم ترسی است

            برای

  برای خواب های پر گناه من

چرا تنهایم گذاشتی؟

     و اما

در خواب هایم معنا میگیری

تا کجا باید به دنبال چشمهایت

  باشم

  تا کجا گیسوانت

        چشمانم را سرمه میکنند

آه!

آه! چرا لب هایت

به لبهایم تب همیشگی میبخشد؟

  ان چشمه و مهتاب

     شب ما

چرا هر شب

تکرار اند؟       

 

 

 

دستهایم از سرما ی این فاصله ها

                 میلرزد و تب زمستان

 لب های یخ زده ایی را هدیه میکند

آه!

  کی فاصله سرما را خط

           و گرمی را بیحد میکند

 

 

تا کجا باید رفت ؟

          تا کدامین سحر صبح سپید

                  باید ماند؟

و کدامین شب

      طلوع تو را برای من

        بی غروب خواهد کرد؟

 

 

من امشب با خودم  

           معادله حل میکنم

و وجودت را اکس مینامم

        جوابش لایتناهیمیشود

پس چرا درنا مساوات

    بزرگتر از لایتناهی میشوی؟

  

به دستانم

  گرمی اتش زردشت

     را دادی

و پس از تو

   ادم برفی سرد نگاهت

     دستانم را محکوم

به منجمد شدن کرد

 شاید داشتن دستهای گرمت

گناهی بود برای ابر زمستان

                      و من ندانستم...

 

 

 

 

اگر یک شب فقط یک شب را چومن گذراندی

چنین در یاس و بیتابی شب را به افتاب رساندی

حس میکردی شرارتهای اتشبار این دل را

اگر عشق سوزان مرا از چشمانم میخواندی

 

 

  

دعایت میکنم هر شب که خوش بادا شب و روزت

در این رویای دلتنگی نگاه میکنم به رویت

تو نیستی نه در رویا نه در خوابم

مگر میجویمت هردم که بدمم در تن و روحت

 

 

قرار خیالی

قصمت میدم ای بیخوابی

        یارم را تنها مگذار

تا شبهایم تنها نباشند

    میدانم خودخواهیست

         اما...

اگر خوابش سنگین بود، ای خواب سیه

مرا با خود ببر، مرا به خوابی عمیق ببر

         خواب

              تو

               من

  و تاریکی

قصمت میدم ای خواب

چشمهایم را به سیاهیت سرمه ده تا

 باز روحم به جستجوی او در اید

  شاید خواب تنها جای ملاقات بیتابی هایمان

است و شب لحظه موعود

اگر خواب هم خوابش برده بود

اسمان را میخواهم تا زلفان او باشند

و ان دو ستاره روشن چشم هایش

که تا دم سپیدی نو به او ذل بزنم و

 اغازی دوباره کنم

 با نام مقدسش

ومیگذرد روزم با عبادت،

         عبادت چشم های ستاره ای اش

با تو هستم

      با تو هستم ای عشق خیالی

 امشب هم منتظر خواهم ماند

   سر قرار خیالی!

 

 

شبی با غزل

 

من امشب سخت درگیر هوایت هستم

 و اما تو بی وجدان تر از هر لحظه در خوابی

من امشب در خیالی عاشقانه مستم

 اما تو بیخیال از من گریزانی

خدایا! اه خدایا این چه دردیست عاشقان را گه و بیگاه

که عمرم را به پایش اشک ریختم اما نداردبه سویم یک نگاهی

هنوز هم اشک میریزم به یادت با غزلهایم

اگرچه دور ماندم از تو و نگاهت غرق تنهایی

چه بودی چه نبودی، چه باشی چه نباشی

بودم و هستم اسیرت چو زندانی

نمیدانی نمیدانی هنوز هم از تو میخوانم و میدانم

که تو از هر لحظه با من بودن پشیمانی

گذشت سخنان شیرین و نغمه های عاشقانه

چه حاصل این همه سوختن و ماندن و شبزنده داری

کجا شد اخر ان همه دیوانگی هایت،دگر از بیقراری هایت نمیخوانی

کجا رفت ان نگاه گرم مستانه، لبهای سرخ و دیوانه

به الله قصم که خودت هم نمیدانی نمیدانی!!!

 

 

  

 

 

 

 

1390

 

طلوع نوین بر زندگی مان چهره می افگند و روح تازه ایی به قلوب خسته و افکار خوابیده مان میبخشد.

و ما با طراوت طبیعت این احیای دوباره را جشن میگیریم

امیدوارم آغازی مملو از عشق شادمانی و موفقیت داشته باشید.

سال نو و زندگی نو بر همگی تان مبارک

 

 

 

 

 

ادامه نوشته

فریاد خاموش من

 

اتاق سوت و کور

منم و دل شکستم که داره می میره این جا
هیچ کسی دور و برم نیست ، چه قدر دلگیر این جا
منم و سکوت تلخی که نشسته تو وجودم
با تو ام بی خبر از من ، کاش منم مثل تو بودم

اتاق سوت و کور من از تو و از خاطرات تلخ تو سیره
اگه نباشی قلب بیچاره ام توی تنهایی می میره
اتاق سوت و کور من از تو و از خاطرات تلخ تو سیره
اگه نباشی قلب بیچاره ام توی تنهایی می میره

 

 

ادامه نوشته

باحال

عکس: دختر خانمی با عجیب ترین دوچرخه دنیا

برای دیدن عکسهای متباقی این دختر به ادامه مطلب مراجعه کنید

ادامه نوشته

متن های عاشقانه انگلیسی همراه با معنی فارسی

لحظه به لحظه زندگی

 

 

 

You have to live moment to moment, you

Have to live each moment as if it is the

Last moment. So don’t waste it in

Quarreling, in nagging or in fighting.

Perhaps you will not find the next

Moment even for an apology.

 

از لحظه به لحظه زندگی کردن گريزي نيست.

بايد هر لحظه را چنان زندگی كني كه گوي واپسين لحظه است.

پس وقت را در جدل،گلايه و نزاع تلف نكن.

شايد لحظه بعد حتي براي پوزش طلبي در دست تو نباشد.

 

ادامه نوشته

والنتاین

سلااااااااااااام به عاشقاااااااای دنیا

من عاشقم و همه عاشق رو دوست دارم

یادتون نره روز والنتاین روز عشقه اگه عاشقید امیدوارم روز خوبی با معشوقتون داشته باشید اگه ازش دورین با خاطراتش روزتون رو رویایی کنید و اگه هنوز عشقتون تو دلتونه امروز بهترین زمان برای ابراز...سریعتر یه شاخه گل سرخ بردار و برو بگو دوستت دارم

سال گذشته در روز والنتاین بهترین خاطرات و داشتم هرگز فراموش نمیکنم

شما هم این روز و به یاد موندنی کنید

راستی این روز زیبا رو به تموم عاشقای دنیا تبریک میگم

روز والنتین یا والنتاین، (روز عشاق و یا روز عشق‌ورزی) عیدی در روز ۱۴ فوریه (۲۵ بهمن‌ماه و بعضی سال‌ها ۲۶ بهمن‌ماه) و در برخی فرهنگ‌ها روز ابراز عشق است.

این ابراز عشق معمولاً با فرستادن کارت والنتین یا خرید هدایایی مانند گل سرخ انجام می‌شود. سابقهٔ تاریخی روز والنتین به جشنی که به افتخار قدیس والنتین در کلیساهای کاتولیک برگزار می‌شد، باز می‌گردد.

تصویری از یک کارت پستال روز والنتین در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی

تاریخچه والنتاین

والنتین قدیس و مریدانش

در سده سوم میلادی که مطابق می‌شود با اوایل شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده‌است بنام کلاودیوس دوم (Claudius II). کلودیوس عقیده داشت مردان مجرد نسبت به آنانی که همسر و فرزند دارند سربازان جنگجوتر و بهتری هستند. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراتوری روم قدغن می‌کند. کلاودیوس به قدری بی‌رحم وفرمانش به اندازه‌ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. (شایان ذکر است که در آن هنگام هنوز امپراتوری روم، به آیین مسیحیت نگرویده بود و این امر تقریباً ۴۰ سال پس از دوران کلاودیوس دوم یعنی در دوران کنستانتین اول، موسوم به کنستانتین کبیر صورت گرفت). اما کشیشی به نام والنتین (والنتیوس)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می‌کرد. هنگامی که کلاودیوس این امر را دریافت، والنتین را دستگیر و زندانی کرد. کلاودیوس به منظور منصرف ساختن والنتین از باور خویش، به زندان و به استقبال وی شتافت و او را مورد محبت فراوان قرار داد. این در حالی بود که والنتین نیز به گونه‌ای متقابل کوشید تا کلاودیوس را به آیین مسیحیت فراخواند؛ امری که موجبات خشم امپراتور روم را فراهم ساخت و حکم به اعدام وی داد. هنگامی که والنتین در زندان به سر می‌برد، یکی از زندانبانان دختری نابینا داشت که به زندان می‌آمد به تفصیل با وَلِنتَین سخن می‌گفت و درست پیش از آن که والنتین به اعدام محکوم گردد، برای آن دختر نابینا کارتی فرستاد که بر روی آن نگاشته بود: ««از طرف والنتین ِ تو» (From Your Valentine)» امضاء کرده‌است، اصطلاحی که تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته و به وفور بر روی کارتهای والنتین مشاهده می‌شود.

افسانه دیگر حاکی از آن است که هنگامی که والنتین را به زندان افکندند، مردم برای وی یادداشت‌هایی کوچک که در لفافه پیچانده بودند و در شکافهای دیواره سلول وی جاسازی می‌کردند می‌فرستادند و او آنها را یافت و در حق آنان نیایش کرد. به دیگر سخن، بنیاد تاریخی کارت والنتین همین امر است. کشیش والنتیوس در ۱۴ فوریه ۲۷۰ میلادی (در برخی روایات ۲۶۹ و مطابق با برخی روایات دیگر ۲۷۳ بعد از میلاد) اعدام شد. بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می‌دانند و از آن زمان والنتین تبدیل به نمادی برای عشق شده‌است و بدین روست که در کشورهای جهان، به ویژه کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی، مراسم روز والنتین همه ساله در ۱۴ فوریه برگزار می‌گردد.

به تو محتاجم

خداوندا ! دستهایم خالی است و دلم غرق در آرزوها، یا به قدرت بیکرانت دستانم را توانا کن یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن...

آسانترین کار دنیا اینست که تو خودت باشی و سخت ترین کار دنیا اینست که تو آنی باشی که دیگران از تو انتظار دارند!

چه ساده با گریستن خویش زاده می شویم و چه ساده با گریستن دیگران از دنیا می رویم و میان این دو سادگی معمایی میسازیم به نام زندگی

شخصی می گفت من شانزده سال دارم بزرگی به او خرده گرفت که نباید بگویی شانزده سال دارم باید بگویی آن شانزده سال را دیگر ندارم

به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو می نگرد ، به دلی دل بسپار که جای خالی برایت داشته باشد یه اصفهانی یک خوشه انگور را به خانه برد و به زن و فرزندانش هرکدام یک دانه داد. بچه ها گفتند: بابا جان چرا یک دانه؟ مرد جواب داد: عزیزانم! بقیه اش هم همین مزه را می دهد

و دستی را بپذیر که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است

 

بچه که بودم از خدا میخواستم که به من یک دوچرخه بدهد بزرگ که شدم دیدم فایده ندارد گفتم یک دوچرخه بدزدم و بعد از خدا بخواهم که مرا ببخشد.

 

نیش زخم دوست از نیش عقرب بدتر است... پس بزن عقرب که دردش کم تر است

نمي دانم چرا ما انسان ها عادت داريم آبي وسيع آسمان را رها كنيم و جذب آبي كوچك چشماني شويم كه عمقي ندارد با اينكه مي دانيم روزي بسته خواهد شد اما آسمان كي بسته خواهد شد

باران می بارید ، دختر بچه دستش را به آسمان گرفت ، گفت : خدایا گریه نکن ! آدم ها درست میشن

دل آدمها مثل یک جزیره دور افتادست ،اینکه کی واسه اولین بار پا به جزیره میزاره مهم نیست مهم اون کسیه که هیچوقت جزیره را ترک نکند

به خدا که خستم

"خسته‌ام"

محبس خويشتن منم ، از اين حصار خسته ام

    من همه تن انا اللحقم ،‌ كجاست دار ، خسته ام

در همه جاي اين زمين ، همنفسم كسي نبود

    زمين ديار غربت است ،‌ از اين ديار خسته ام

 

كشيده سرنوشت من به دفترم خط عذاب

    از آن خطي كه او نوشت به يادگار خسته ام

        در انتظار معجزه ، فصل به فصل رفته ام

            هم از خزان تكيده ام ، هم از بهار خسته ام

 

به گرد خويش گشته ام ، سوار اين چرخ و فلك

    بس است تكرار ملال ،‌ ز روزگار خسته ام

        دلم نمي تپد چرا ، به شوق اين همه صدا

            من از عذاب كوه بغض ، به كوله بار خسته ام

 

هميشه من دويده ام ، به سوي مسلخ غبار

    از آنكه گم نمي شوم در اين غبار ، خسته ام

        به من تمام مي شود سلسله اي رو به زوال

            من از تبار حسرتم كه از تبار خسته ام

قمار بي برنده ايست ، بازي تلخ زندگي

    چه برده و چه باخته ،‌ از اين قمار خسته ام

        گذشته از جاده ي ما ، تهي ترين غبار ها

            از اين غبار بي سوار ،‌ از انتظار خسته ام

هميشه ياور است يار ،‌ ولي نه آنكه يار ماست

از آنكه يار شد مرا ديدن يار، خسته ام

 

 

گل من گریه مکن

که در آینه اشک تو غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

گل من گریه مکن

سخن از اشک مخواه که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تورا میدانم

دل غربت زده ات بینوای تنهاست

من و تو میدانیم چه غمی در دل ماست

تو به هر شعله چشمان ترم میسوزی

بیش ازین گپریه مکن

که بدین غمزدگی بیشتر میسوزی

من چو مرغ قفسم

تو درین کنج قفس بالا و پرم میسوزی

گل من گریه مکن

که در آینه اشک تو غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

دل به امید ببند نا امیدی کفرست چشم ما بر فرداست

ز تبسم مگریز

در دندان تو در غنچه لب زیباست

گل من گریه مکن...

 

به نظر من که جالبه

تصاویری از شترها

یک بار دیگر هم نگاه کنید باورتان نمی شود .

حالا توضیح را بخوانید:
این عکس در یک بیابان موقع غروب آفتاب گرفته شده درست از بالای سر شتر ها انچه به رنگ سیاه میبینید در واقع سایه شتر است .شتر های واقعی به صورت خطوط کمی سفید رنگ در تصویر مشاهده میشوند این عکس جایزه بهترین عکاسی از طبیعت را گرفته است .حالا یک بار دیگر با دقت نگاه کنید.

بییاید از طبیعت بیاموزیم

خبر!

          خبر!!

                     خبر!!!

وای خدای من!

باورم نمیشه که طبیعت اینقدر غرق احساسات باشه

خب بذارید تعریف کنم

نه خودتون بخونید بهتره

رسانه‌های چین اعلام کردند: یک سگ ماده پس از مرگ توله‌اش، دست به خودکشی زد و مرد!

یکی از روزنامه‌ چاپ چین نوشت: یک سگ ماده روز گذشته با پریدن از یک ساختمان بلند در منطقه «ژینژی» در استان «گوآنگ دونگ» دست به خودکشی زد، چرا که بر اساس اعلام صاحب این حیوان، توله این سگ دو روز قبل به دلیل بیماری مرد و این سگ به دلیل این که تحمل مرگ توله‌اش را نداشت، به این کار دست زد.
در گزارش خبرگزاری شینهوا نیز آمده است: بنا به اعلام شاهدان، این سگ روز گذشته پس از بالا رفتن از یک ساختمان پنج طبقه و زوزه کشیدن به مدت سه دقیقه خودش را به پایین پرتاب کرد و در جا مرد
چنین رویدادی برای اولین بار است که در این کشور رخ داده است.

 این یکی رو باش

ادامه نوشته

داستان های غم انگیز و عبرت آمیز

 

پسري يه دختري رو خيلي دوست داشت که توي يه سي دی فروشي کار ميکرد. اما به دخترک در مورد عشقش هيچي نگفت. هر روز به اون فروشگاه ميرفت و يک سي دي مي خريد فقط بخاطر صحبت کردن با اون... بعد از يک ماه پسرک مرد... وقتي دخترک به خونه اون رفت و ازش خبر گرفت مادر پسرک گفت که او مرده و اون رو به اتاق پسر برد... دخترک ديد که تمامي سي دي ها باز نشده... دخترک گريه کرد و گريه کرد تا مرد... ميدوني چرا گريه ميکرد؟ چون تمام نامه هاي عاشقانه اش رو توي جعبه سي دي ميگذاشت و به پسرک ميداد

 

شب عروسی آخرین شب

شب عروسیه، آخره شبه ، خیلی سر و صدا هست. میگن عروس رفته تو اتاق لباسهاشو عوض کنه هر چی منتظر شدن برنگشته، در را هم قفل کرده. داماد سروسیمه پشت در راه میره داره از نگرانی و ناراحتی دیوونه می شه. مامان بابای دختره پشت در داد میزنند: مریم ، دخترم ، در را باز کن. مریم جان سالمی ؟؟؟ آخرش داماد طاقت نمیاره با هر مصیبتی شده در رو می شکنه میرند تو. مریم ناز مامان بابا مثل یه عروسک زیبا کف اتاق خوابیده. لباس قشنگ عروسیش با خون یکی شده ، ولی رو لباش لبخنده! همه مات و مبهوت دارند به این صحنه نگاه می کنند. کنار دست مریم یه کاغذ هست، یه کاغذی که با خون یکی شده. بابای مریم میره جلو هنوزم چیزی را که میبینه باور نمی کنه، با دستایی لرزان کاغذ را بر میداره، بازش می کنه و می خونه :

سلام عزیزم. دارم برات نامه می نویسم. آخرین نامه ی زندگیمو. آخه اینجا آخر خط زندگیمه. کاش منو تو لباس عروسی می دیدی. مگه نه اینکه همیشه آرزوت همین بود؟! علی جان دارم میرم. دارم میرم که بدونی تا آخرش رو حرفام ایستادم. می بینی علی بازم تونستم باهات حرف بزنم. دیدی بهت گفتم باز هم با هم حرف می زنیم. ولی کاش منم حرفای تو را می شنیدم. دارم میرم چون قسم خوردم ، تو هم خوردی، یادته؟! گفتم یا تو یا مرگ، تو هم گفتی ، یادته؟! علی تو اینجا نیستی، من تو لباس عروسم ولی تو کجایی؟! داماد قلبم تویی، چرا کنارم نمیای؟! کاش بودی می دیدی مریمت چطوری داره لباس عروسیشو با خون رگش رنگ می کنه. کاش بودی و می دیدی مریمت تا آخرش رو حرفاش موند. علی مریمت داره میره که بهت ثابت کنه دوستت داشت. حالا که چشمام دارند سیاهی میرند، حالا که همه بدنم داره می لرزه ، همه زندگیم مثل یه سریال از جلوی چشمام میگذره. روزی که نگاهم تو نگاهت گره خورد، یادته؟! روزی که دلامون لرزید، یادته؟! روزای خوب عاشقیمون، یادته؟! نقشه های آیندمون، یادته؟! علی من یادمه، یادمه چطور بزرگترهامون، همونهایی که همه زندگیشون بودیم پا روی قلب هردومون گذاشتند. یادمه روزی که بابات از خونه پرتت کرد بیرون که اگه دوستش داری تنها برو سراغش. یادمه روزی که بابام خوابوند زیر گوشت که دیگه حق نداری اسمشو بیاری. یادته اون روز چقدر گریه کردم، تو اشکامو پاک کردی و گفتی گریه می کنی چشمات قشنگتر می شه! می گفتی که من بخندم. علی حالا بیا ببین چشمام به اندازه کافی قشنگ شده یا بازم گریه کنم. هنوز یادمه روزی که بابات فرستادت شهر غریب که چشمات تو چشمای من نیافته ولی نمی دونست عشق تو ، تو قلب منه نه تو چشمام. روزی که بابام ما را از شهر و دیار آواره کرد چون من دل به عشقی داده بودم که دستاش خالی بود که واسه آینده ام پول نداشت ولی نمی دونست آرزوهای من تو نگاه تو بود نه تو دستات. دارم به قولم عمل می کنم. هنوزم رو حرفم هستم یا تو یا مرگ. پامو از این اتاق بزارم بیرون دیگه مال تو نیستم دیگه تو را ندارم. نمی تونم ببینم بجای دستای گرم تو ، دستای یخ زده ی غریبه ایی تو دستام باشه. همین جا تمومش می کنم. واسه مردن دیگه از بابام اجازه نمی خوام. وای علی کاش بودی می دیدی رنگ قرمز خون با رنگ سفید لباس عروس چقدر بهم میان! عزیزم دیگه نای نوشتن ندارم. دلم برات خیلی تنگ شده. می خوام ببینمت. دستم می لرزه. طرح چشمات پیشه رومه. دستمو بگیر. منم باهات میام ....


پدر مریم نامه تو دستشه ، کمرش شکست ، بالای سر جنازه ی دختر قشنگش ایستاده و گریه می کنه. سرشو بر گردوند که به جمعیت بهت زده و داغدار پشت سرش بگه چه خاکی تو سرش شده که توی چهار چوب در یه قامت آشنا می بینه. آره پدر علی بود، اونم یه نامه تو دستشه، چشماش قرمزه، صورتش با اشک یکی شده بود. نگاه دو تا پدر تو هم گره خورد نگاهی که خیلی حرفها توش بود. هر دو سکوت کردند و بهم نگاه کردند سکوتی که فریاد دردهاشون بود. پدر علی هم اومده بود نامه ی پسرشو برسونه بدست مریم اومده بود که بگه پسرش به قولش عمل کرده ولی دیر رسیده بود. حالا همه چیز تمام شده بود و کتاب عشق علی و مریم بسته شده. حالا دیگه دو تا قلب نادم و پشیمون دو پدر مونده و اشکای سرد دو مادر و یه دل داغ دیده از یه داماد نگون بخت! مابقی هر چی مونده گذر زمانه و آینده و باز هم اشتباهاتی که فرصتی واسه جبران پیدا نمی کنند...

 

داستان کوتاه بیسکوییت

زن جوانی در سالن فرودگاه منتظر پروازش بود. چون هنوز چند ساعت به پروازش باقي مانده بود، تصميم گرفت براي گذراندن وقت کتابي خريداري کند. او يک بسته بيسکوئيت نيز خريد و بر روي يک صندلي نشست و در آرامش شروع به خواندن کتاب کرد.

مردي در کنارش نشسته بود و داشت روزنامه مي‌خواند. وقتي که او نخستين بيسکوئيت را به دهان گذاشت، متوجه شد که مرد هم يک بيسکوئيت برداشت و خورد. او خيلي عصباني شد ولي چيزي نگفت. پيش خود فکر کرد : بهتر است ناراحت نشوم. شايد اشتباه کرده باشد.

ولي اين ماجرا تکرار شد. هر بار که او يک بيسکوئيت برمي‌داشت، آن مرد هم همين کار را مي‌کرد. اينکار او را حسابي عصباني کرده بود ولي نمي‌خواست واکنشي نشان دهد. وقتي که تنها يک بيسکوئيت باقي مانده بود، پيش خود فکر کرد : حالا ببينم اين مرد بي‌ادب چکار خواهد کرد؟ مرد آخرين بيسکوئيت را نصف کرد و نصفش ديگرش را خورد. اين ديگه خيلي پرروئي مي‌خواست! زن جوان حسابي عصباني شده بود.

در اين هنگام بلندگوي فرودگاه اعلام کرد که زمان سوار شدن به هواپيماست. آن زن کتابش را بست، چيزهايش را جمع و جور کرد و با نگاه تندي که به مرد انداخت از آنجا دور شد و به سمت دروازه اعلام شده رفت. وقتي داخل هواپيما روي صندلي‌اش نشست، دستش را داخل ساکش کرد تا عينکش را داخل ساک قرار دهد و ناگهان با کمال تعجب ديد که جعبه بيسکوئيتش آنجاست، باز نشده و دست نخورده!

خيلي شرمنده شد! از خودش بدش آمد ... يادش رفته بود که بيسکوئيتي که خريده بود را داخل ساکش گذاشته بود. آن مرد بيسکوئيت‌هايش را با او تقسيم کرده بود، بدون آن که عصباني و برآشفته شده باشد!  

 

 

 

زمانی كه پدرم به من گفت: وقتش است ازدواج كنم، نمی‌دانستم عاقبتش سر از پشت میله‌های زندان درآوردن باشد. چون آن لحظه انگار داشت افكارم را به زبان می‌آورد. افكاری كه مدت‌ها ذهنم را به خود مشغول كرده بود، برای همین كانال تلویزیون را عوض كردم، اما به جای این‌كه به تصویر خیره شوم، سرم را پایین انداختم.

مادرم كه چشم‌هایش از ازدواج قریب‌الوقوع من می‌خندید، سینی چای و شیرینی را زمین گذاشت و گفت: ایشا‌ا... خوشبخت شی مادر!
پدرم هم سرتكان داد: بله... اگر آستین بالا نزنیم شاید خیلی دیر شود و مجبور بشیم ترشی بیندازیمت!

و همه از این شوخی خندیدند جز من كه مطمئن بودم تا بناگوش سرخ شده‌ام. من هیچ وقت خانم اسعدی؛ مادر مرجان را ندیده بودم یعنی رفت و آمد خانوادگی نداشتیم. اما شده بود كه مادرم درباره خانم اسعدی حرف زده باشد. زنی كه یك تنه بچه‌هایش را بزرگ كرده و نصف دنیا را هم با پولی كه از پدرش ارث رسیده، گشته بود. من بی‌‌تجربه‌تر از این بودم كه بخواهم سوالی درباره مرجان بپرسم در ضمن رویم هم نمی‌شد. بی‌علت نبود كه دوستان به من لقب فرشید سر به زیر داده بودند. گاهی خودم از خجالت ذاتی‌ام عذاب می‌كشیدم و خودخوری می‌كردم. تازه در شركت تعمیرات كامپیو‌تر با یكی از دوستانم شریك شده بودم. به گذشته كه نگاه می‌كردم می‌‌توانستم با اطمینان بگویم تا آن زمان زندگی خوبی داشته‌ام. خاطرات خوشی از سربازی و دبیرستان برایم به یادگار مانده بود. درسخوان بودم و راحت كنكور قبول شدم و در دانشگاه هم كار دانشجویی داشتم و هم خیلی سریع واحدها را پاس می‌كردم. گاهی آخر هفته با دوستان، شمال می‌رفتیم گروه شش نفره‌ای بودیم كه همه با هم جور بودیم انگار همه‌مان را با هم قالب گرفته باشند.

به خودم كه آمدم كارشناسی ارشد را هم گرفته بودم و تازه رفته بودم سركار اما دیگر خبری از مسافرت‌های دسته جمعی با برو بچه‌ها نبود، چون آنها دیگر با خانم و بچه‌هایشان سفر می‌رفتند و من تك مانده بودم وقتی اخبار را از تلویزیون نگاه می‌كردیم، پیشنهاد داد سرو سامانی به وضع زندگی‌ام بدهم، از شما چه پنهان مدت‌ها بود به این قضیه فكر می‌كردم اما رویم نمی‌شد به كسی چیزی بگویم. اما حالا كه دوستانم همه ازدواج كرده بودند و پدرو مادرم هم مسئله را مطرح كرده بودند باید تكانی به خودم می‌دادم اما نمی‌دانم چرا اضطراب مبهمی به دلم افتاده بود.

روز خواستگاری نمی‌خواستم لباس نو بپوشم نمی‌خواستم كسی بفهمد دل توی دلم نیست. اما مادرم پایش را كرده بود توی یك كفش كه باید كت و شلوار طوسی‌ام را بپوشم. می‌گفت: مادرجون من جلوی خانم اسعدی آبرو دارم ...

در چند روز گذشته آن قدر از شخصیت خانم اسعدی گفته بود كه یك بار به خودم جرات دادم. گفتم: مگه قراره برم خواستگاری خانم اسعدی؟ كه پدرم بر خلاف معمول با صدای بلند خندید اما مادرم با اخم جواب داده بود: دختر می‌‌خواهی مادرش را ببین!

مادرم سبد بزرگی از گل‌های اركیده گرفت، كه پیدا بود باید خیلی گران باشد حتی سر این قضیه میانشان جر و بحثی هم درگرفت. پدرم حرف درستی می‌زد: ما كه نباید خودمونو چیزی كه نیستیم، نشان بدیم.

فریده؛ خواهرم هم حرفش را تایید كرد.
فریده گفت: مامان وضع ما خیلی هم خوبه اما اصلا معنی نداره كه از همین اول... بعد توقعاتشون می‌ره بالا.
مادرم به فریده چشم غره‌ای رفت و تند گفت: مرجان جون تو پر قو بزرگ شده اما چشمش دنبال مال و منال نیست! و تا وقتی به نیاوران برسیم هیچ كدام حرفی نزدیم...

خانه آنها بزرگ‌تر و مجلل‌تر از آن بود كه گمان می‌كردم. منزل ویلایی با سقف كج شیروانی و یك حیاط پر از گل رز با تاب و آلاچیق. سبد گل توی دست‌هایم سنگینی می‌كرد همین طور عرق می‌‌ریختم با این‌كه هوا اصلا گرم نبود. دم در وقتی خواستیم كفش‌هایمان را دربیاوریم خانم اسعدی كه زنی درشت اندام و خوش‌چهره بود، گفت: منزل خودتونه بفرمایین!

در سالن آیینه‌كاری نشستیم و خدمتكار برایمان چای و شیرینی آورد. مادرم با خانم اسعدی مدام حرف می‌زدند، از استعفای فلانی از اضافه‌كارو... و من معذب‌تر از آن بودم كه به آینده فكر كنم، نمی‌دانستم دوستانم هم چنین مراحل زجرآوری را پشت سر گذاشته بودند یا... حدود 10 دقیقه بعد مرجان به سالن آمد. خانم اسعدی ما را خیلی رسمی به او معرفی كرد.

من در همان نگاه كوتاهی كه به او انداختم، دلم لرزید. نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد. تا قبل از او دخترهایی كه این طرف و آن طرف می‌دیدم نتوانسته بودند همچین تاثیری روی من بگذارند. شاید با وجود زیبایی حرف مادرم كه می‌گفت او علی‌رغم ثروت به پول اهمیتی نمی‌دهد باعث شد كه... نمی‌دانم... هرچه كه بود من همان پسر خجالت زده و معذب لحظات قبل از آمدن مرجان نبودم و... او دانشجوی تغذیه و پنج سال كوچك‌تر از من بود. متین و موقر به نظر می‌آمد. حتی متوجه نشدم یك بار سرش را بلند کند و به من نگاه كند. برخلاف تصورم نه مادر من و نه مادر او پیشنهاد نكردند كه به اتاقی دیگر برویم و صحبت‌های اولیه را بكنیم برخلاف چیزهایی كه درباره دوستانم شنیده بودم. در پایان كه بعد از یك ساعت نشستن و صحبت از هر چیزی غیر از عروسی بلند شدیم و خداحافظی كردیم یك دفعه متوجه شدم انگار من نیامدم تا كسی را بپسندم، این آنها هستند كه باید من را بپسندند. قبلا هیچ وقت در موقعیتی اینچنینی قرار نگرفته بودم. برای همین زانویم به لبه میز گرفت و نزدیك بود فنجان چای به زمین بیفتد.

در ماشین، فریده آرام و شمرده نظرش را اعلام كرد: انگار از دماغ فیل افتاده بودند.
مادرم به او گفت: چیه فریده؟ چرا می‌خوای زندگی داداشتو به هم بریزی؟
فریده هم متقابلا جواب داد: من به هم می‌ریزم یا شما؟... چرا اصلا حرف عروسی رو پیش نكشیدین؟ مگه ما رفته بودیم عید دیدنی؟

- تو اینا رو نمی‌شناسی. خیلی خونواده سطح بالائین... جلسه اول خانم اسعدی بهم گفته بود رسمشون نیست از این حرفا بزنن.
- به حق چیزای ندیده و نشنیده! رسمه یا خودشون ابداع كردن؟
همه ساكت و منتظر شنیدن نظر من بودند و نگاه پدرم كه در صندلی جلو كنارم نشسته بود بدجور روی صورتم سنگینی می‌كرد.
آب دهانم را قورت دادم و با جراتی كه در خودم سراغ نداشتم، گفتم: من... من موافقم!

یادم می‌آید تا دو روز بعد كه مادرم با من صحبت كرد، نه غذای درست و حسابی خوردم و نه خوب خوابیدم. احساس می‌كردم نمی‌توانم جلوی احساسی را كه در دلم شكفته بود، بگیرم. به جای تصاویر خوب و امیدوار كننده از ازدواجم با مرجان مدام فكر می‌كردم جواب آنها منفی است. سطح خانوادگی آنها خیلی بالاتر از ما بود مگر درآمدم چقدر بود كه او بخواهد با من زیر یك سقف زندگی كند آن هم من كه نمی‌خواستم دستم را جلوی پدرم دراز كنم و می‌خواستم روی پای خودم بایستم، اصلا شاید خانم اسعدی به اصرار مادرم از روی دوستی گفته بود خانه‌شان برویم و حالا هم...

اما مادرم كه چشم‌هایش از خوشحالی برق می‌زد گفت: پنجشنبه شب خانم اسعدی ما را به منزلشان دعوت كردند تا هم من با مرجان صحبت كنم و هم بیشتر آشنا شویم. آن جا بود كه اعتماد به نفس از دست رفته‌ام را دوباره پیدا كردم. آنها از اول من را پسند كرده بودند با این‌ كه می‌دانستند وضعیت مالی خوبی ندارم اما تحت تاثیر چیزهایی دیگر قرار گرفته بودند، مثلا نجابت، مردانگی و...

حالا كه به آن روزها فكر می‌‌كنم، می‌بینم حسابی به خودم مغرور شده بودم. بله جواب آنها غیر از مثبت چیز دیگری نمی‌توانست باشد.

روز مهمانی كه برای شام هم دعوت بودیم، من و مرجان نیم‌ساعت در اتاق او با هم صحبت كردیم. من متوجه شدم او حتی زیباتر از آن است كه روز اول به نظرم آمده بود، چشم و ابروی مشكی، مهربان، خانمی و متانت از سرتا پایش می‌ریخت. گفت كه خیلی خواستگار دارد (با زیبایی او اصلا بعید نبود) گفت: برایش مردانگی و اخلاق مرد مهم است، نه پول و دارایی‌اش (خوشحال بودم) اما گفت: برایش خیلی اهمیت دارد كه مرد زندگی‌اش به خاطر او چه كارها می‌كند. (حاضر بودم هركاری بكنم) آن شب خاطره‌ انگیزترین شب زندگی‌ام بود. شام عالی بود و همه چیز خوب پیش رفت.

بعد از آن شب، من و مرجان چند بار با هم بیرون رفتیم. برای این‌كه نشانش بدهم به خاطرش حاضرم چه كارها بكنم او را به رستورانی گران‌قیمت بردم و حسابی ولخرجی كردم. به خودم می‌گفتم؛ برای او پول مهم نیست اما به هرحال در آسایش و رفاه زندگی كرده است و من باید برای او همه چیز را فراهم كنم كه در آینده حسرت زندگی در خانه خودش را نكشد. در صحبت‌هایمان بیشتر با خلق و خوی هم آشنا می‌شدیم اما من فقط متوجه می‌‌شدم با این‌كه كار ما دارد كم‌كم به سرانجام می‌رسد اما خیلی دور از دسترس به نظر می‌آید و هر كاری به عقلم می‌‌رسید كردم. با یكی از دوستانم مشورت كردم در هر بار دیدن برایش عطر و گل می‌‌خریدم. كه او فقط با یك مرسی خشك و خالی آنها را قبول می‌كرد. تازه داشتم معنی زندگی را می‌فهمیدم، من و او در كنار هم زندگی خوبی پیدا می‌كردیم مثل بقیه دوستانم محصول زندگی‌مان را درو می‌كردیم، اما با این حال معنی واقعی ازدواج هنوز برایم مبهم بود گرچه آن قدر احساس خوشبختی می‌كردم كه نمی‌خواستم به چیز دیگری فكر كنم. همه چیز خوب پیش می‌رفت و ما به وصال هم می‌رسیدیم.

چند شب بعد كه مادرم مطرح كرد مهریه را هزار سكه طلا در نظر بگیریم. من حتی اعتراضی نكردم آن قدر سرمست موفقیت بودم كه حتی گفتم سه هزار تا هم برای مرجان كم است. اما لبخند روی لب‌های من و مادرم با دیدن اخم و چهره بق كرده فریده و پدرم روی لب‌ها خشك شد.

فریده گفت: شما دو نفر اصلا معلوم است چه‌تان شده؟ ‌
پدرم كه به ندرت عصبانی می‌‌شد با صورتی برافروخته از اتاق بیرون رفت.

سر همین جریان برای اولین بار دیدم كه بین پدرو مادرم دعوا راه افتاد آنها كه در تمام این سال‌ها به هم تو نگفته بودند سر هم فریاد كشیدند و پدرم مستقیم مخالفتش را اعلام كرد: گفت: چرا داری دستی دستی این بچه رو بدبخت می‌كنی... خانم اسعدی مگه كیه كه این قدر سنگش را به سینه می‌زنی؟

مادرم داد زد: كیه؟ استخون دارن با این همه خواستگار حاضر شده دختر به ما بده، منت سرما گذاشته ما نباید كاری واسش بكنیم؟ كه آبروشون حفظشه؟ كه سرشكسته نشن... تازه داریم برای حیثیت پسر خودمون می‌كنیم.

انگار هوش و حواسم را از دست داده بودم. دلم می‌خواست هر چی مرجان می‌‌گفت همان می‌شد و این گونه هم شد، او دوست داشت جشن ازدواج مفصلی می‌گرفتیم، یك بار كه به خانه‌مان آمده بود، احساس كردم كه جور خاصی به اسباب و اثاثیه‌مان نگاه می‌كند، از این رو زیر بار قرض رفتم و خانه پدری را رنگ كردم و مبلمان نو تهیه كردم.

روزها به سرعت گذشتند و من خودم را در محضر دوش به دوش مرجان دیدم. مادرم با رنگی پریده مرا به كناری كشید و گفت كه خانم اسعدی گفته چون دایی مرجان از امریكا به خاطر او آمده و آبرو دارند همین طور ظاهری بگوییم هزارو پانصد سكه اما در دفتر همان پانصد تا را بنویسیم. من نمی‌دانم عقلم را از دست داده بودم كه وقت نوشتن مهریه با صدای بلند اعلام كردم دو هزارسكه مهر مرجان می‌‌كنم و بی‌توجه به چهره‌های رنگ پریده فریده و پدرم دفتر را امضا كردم.

اما نمی‌دانم چرا از آن روز به بعد رفتار مرجان یك دفعه عوض شد بدون هیچ پرده‌پوشی گفت باید حق طلاق را هم به او بدهم. كمتر سعی می‌كرد مرا ببیند، وقتی می‌دید از رفتار فریده و حتی مادرم ایراد می‌گرفت. به من می‌‌گفت چرا این قدر بلند می‌‌خندم یا چرا توی انتخاب رنگ لباسم دقت نمی‌كنم. چرا كارم جای بهتری نیست چرا پدرم مدام اخم می‌كند و بهتر است بعد از جشن عروسی كاملا با همه قطع رابطه كنیم. دنبال خانه كه بودم هر بار، هر جایی را كه انتخاب می‌كردم ایراد می‌گرفت یكی آفتاب‌گیر نبود و دیگری طبقه آخر بود... آخر گفت چه طور است اصلا ‌در خانه خودشان با مادرش زندگی كنیم؟ هم مادرش تنها نمی‌ماند هم جای آبرومند می‌‌مانیم.

من برای این‌كه او را از دست ندهم با هر چه می‌گفت موافقت می‌‌كردم. اما پنهانی سیگار می‌‌كشیدم. از چند تا از دوستانم پول قرض گرفتم و برایش انگشتر و گوشواره خریدم اما یاد مراسم عروسی كه می‌افتادم، پشتم می‌لرزید پول زیادی نداشتیم و آنطور كه مرجان برنامه‌ریزی كرده بود كم كم پانزده میلیون خرجمان می‌‌شد مجبور بودم قرض كنم. دیگر یادم ‌نمی‌آید روزها چه طور می‌آمدند و می‌‌رفتند. با شریكم حرفم شد و از محل كار بیرون آمدم. مرجان پیشنهاد كرد همراه دایی‌اش به آمریكا برویم یا توی شركت عمویش كار كنم. گیج و منگ بودم. فقط احساس می‌‌كنم از آن كسی كه بودم خیلی فاصله گرفته‌ام و فریده یك روز ظهر به اتاقم آمد و همین مسئله را خاطرنشان كرد. گفت: فرشید اصلا متوجه شدی چی به روز خودت آوردی؟

لاغرشده بودم و زیر چشم‌هایم گود افتاده بود.
- این چه زندگیه فرشید اون داره مدام تو رو تخریب می‌كنه بعد تو...

كلمه تخریب توی گوشم زنگ زد. فریده راست می‌‌گفت این دقیقا همان اتفاقی بود كه داشت برای من می‌افتاد. من از شخصیت اصلی‌ام دور شده بودم، چون همه كارهایم به نظر مرجان غلط بود، او مرا تخریب می‌كرد تا به چیزهایی كه می‌خواست برسد و من هم به خاطر علاقه‌ای كه به او داشتم قبول می‌‌كردم.

فریده وقتی سكوت مرا دید پدرم را صدا كرد. آنها مدام حرف می‌‌زدند توی صحبت هم می‌پریدند تا مرا متوجه وضعیتم كنند. این طور كه آنها می‌‌گفتند من مردی تخریب شده بودم كه به جای رشد كردن در این مدت كم، توی مرداب فرو رفته بودم. این معنی واقعی ازدواج بود؟ این بود معنی آسایش و دروی محصول زندگی؟ ‌زندگی كه هنوز شروع نشده بود، این بلا را سر من آورده بود اگر شروع می‌شد چه نتیجه‌ای می‌داد؟ مرجان كه مدام مرا تخریب می‌‌كرد تا از نو چیزی كه می‌خواست از من بسازد اگر من همان چیزی كه او می‌خواست نمی‌شدم چه كار می‌كرد؟ رهایم می‌كرد؟

من و هستی من

میدونی اینجا میخوام تنهایی هام و دردم و لحظات سختم و با تو در میون بذارم.

میخوام شعر های خودم ،حالا شعر که نه احساسم ، هستی تنهایی هام و با تنهایی دیگه که تو باشی تقسیم کنم، اگه دوست داری میتونی تو هم شعری برام بفرستی

یه شب که داشتم فکر میکردم چرا همه ادما دم از عشق میزنن اما هنوز معنای واقعی عشق و نمیدونن این و نوشتم

سلاااااااااااااااااااااااام دوستای گلم

دیشب حدود ساعت ۱:۰۰بود چشمام خواب نداشت و کلی نوشتم میخام شما هم بخونید و درک کنید و صادقانه نظر بدین

 

 

شبی کوتاه و پر معنی

چه تاریک و تنها بود جاده ام، روز ها و شب ها بود راه من !

سرم پایین و راه جاده را میرفتم، ناگهان طنین قدم هایی آهسته به گوشهایم آمد. نه، آن صدای گام ها من نبود. گوشه ایی ایستادم تا بدانم از کجاست؟ مبهم و مات به آخر جاده نگریستم، اما هیچ نشانه ای نبود.گویا این صدا نزدیک و نزدیک تر میشد، ناگهان سنگینی را بر روی شانه ام احساس کردم، آرام و آرام برگشتم چه چهره آشنایی، چه چشمهای تنهایی، چه دستهای سردی و چه گام های خسته ایی. آری! دستانش سرد و خشکیده بود، انگاه که آن ها را لمس کردم!!!

مدتی خیره به چشمان هم، شاید آشنایی بو اما از من دور، بی سخن دستم را گرفت و به راه ادامه دادیم، مهتاب را که نگاه کردمیم لبخندی بر لب داشت، ستاره ها را که قبل از آن هرگز ندیده بودم در چشمانم میدرخشیدند، آینه چشمه عکس شادی را انعکاس میداد، برگ های درختان میرقصیدند، جیرجیرک ها هلهله به پا کرده بودند، صدای آبشاری دور تر از ما به گوشمان طنین انداخت و شمیم زیبای گلهای جاده این بزم را معطر کرد. لحظه ایی از این زیبایی نگذشت که هر دو مات و مبهوت در مقابل هم ایستادیم، دستم را رها کرد و با نگاهی غم انگیز به چشمانم به راهش ادامه داد، انگار رفتنش اجباری بود.

بی صدا به گام های عجیبش نگریستم، دور شد آنقدر که دیگر در ساحه دیدم نبود و من خاموش مانده بودم قطره ای از اشکم بر گونه ام چکیدتا سرم را به سوی آسمان بلند بردم و لبخند مهتاب را ببینم آفتاب بالای سرم درخشید. دیگر ستاره ای نبود، همه جا آرام، نه طنینی و نه شمیمی...

انگار که آن شب هرگز وجود نداشته؛ شبیه بازی کوتاه بود.

با سکوتی مبهم آمد و با سکوتی سرد رفت...

قبل از ان دنیایم سوت و کور بود، دنیایی کوچک و ساده تنها راهم گذر از همین جاده بود.

اما او با همان سکوت برایم قرن ها سخن گفت مرا به رویای نگفتنی برد، بسیار بالا غرق در آبی آسمان ها، اما تا خواستم با بالهایی که برایم داد دوش بر دوشش پرواز کنم از جلوی چشم هایم محو شد و بالهایم را برید، اه چه دردی داشت به زمین خوردن...

و این ضربه ایی بود که تا آخر جاده دردش با من است

هستی من بسیار کوتاه اما به یاد ماندنی شد...

حال همه خاطراتم تنها خاطره ایی در یک سکوت زمان است...

 

 

 

 

یادته کوچیک که بودیم اسکیت بازی میکردیم، من افتادم زمین تو دستت و دراز کردی تا دستمو بگیری و کمکم کنی. با خجالت سرم و انداختم پایین و گفتم نه، خودم میتونم اما بازم من و بلند کردی تا تو دردم شریک بشی و جلوی گریه ام و بگیری...

یادته قایم موشک که بازی میکردیم هر دومون  با هم یه جا قایم میشدیم و از با هم بودن خوشحال بودیم. اره کوچیک که بودیم مهربون تر و پاکدل بودیم، به فکر هم بودیو و به یاد هم...

اما من الان اون دست و میخوام که کمکم کنه، ازین شکست نجاتم بده که نذار اشکم در بیاد.من الان به بودنت نیاز دارم، کجایی؟؟؟ هرجا که دنبالت میگردم پیدات نمیکنم.

کجا قایم شدی؟؟؟ من دیگه چشم نمیذارم چون نمیخوام گمت کنم. کجایی؟؟؟

                                                                                     کجا؟!!!

 

 

چه ساده گفتی دوستت دارم

          چه ساده قبول کردم

     چه زیبا گفتی عاشقت شدم

چه زیبا منم گفتم دیوونت شدم

ولی چقدر زود به سادگی گفتی

    دیگه ازت خسته شدم و

باز هم ساده گفتم من همیشه عاشقتم

و چه بی پروا گفتی در و باز کن میخوام برم

   و چه سخت قلبم را شکستی و رفتی

  و به چه سادگی هنوز منتظرت هستم

 

 

 

 

دیشب بارون شدیدی میبارید و من در این حالت بودم

قطره های باران به پنجره اتاقم میخورند و

    نبود تو را در این سردی زمستان خاطر نشان میکند

تیک تیک ساعت در گوشم طنین می اندازد

   و سکوت مطلق را در زمان خاظر انگیز میکند

شمع شبهای من میسوزد و میریزد و میماند

   تا مرا در این شبهای تاریک همراهی کند

و این آیینه روبرویم چشمهایی افسرده ایی را میگوید

  چشم هایی که در چهره ام نقاشی شده

      و هنوز در این تاریکی

                   در این نبود

                      تو را میطلبد

                   تو را جستجو میکند

                         و تو را میخواهد

 

اگه دستم برسه به آسمون مال ۳ سال پیشه

اگه دستم برسه به آسمون

جدایی رو خط میزنم

میون همه ستاره ها رنگ محبت میزنم

اگه دستم برسه به اسمون

ماه و خورشید و به سفره آشتی دعوت میکنم

بین تموم کهکشان دوستی رو قسمت میکنم

اگه دستم برسه به آسمون

لحظه ایی با خدا خلوت میکنم

گله ایی از جدایی و خیانت میکنم

اگه دستم برسه به آسمون

وازه عشق و اون بالا حک میکنم

ستاره نفرت و از آسمون حذف میکنم

اگه دستم برسه به آسمون

آواز عشق و با اشک ابر سر میکنم

تا برسه به زمینمون من خودمو فدای محبت میکنم

اگه دستم برسه به آسمون

خودمو اسیر باد و بارون میکنم

میون هوای عشق قلبمو پنهون میکنم

اگه دستم برسه به آسمون

آسمون و کلبه محبت میکنم

همه کاینات و غرق عشق و حسادت میکنم

اگه دستم برسه به آسمون

 

جاده خاطرات من

 

در جاده خاطراتم قدم میزنم. در جاده ایی که اطرافش مملو از خارهایی بلند و مستحکم و آسمانش سیاه و تاریک است. اما ناگهان تصویر پرتوی نوری در دریاچه ای کوچک و ذلال به چشمان خسته من میخورد و صدای امواج خاطر نواز دریاچه مرا به سوی خود میکشاند و من با لبخندی بر لب و اما گامهایی هراسان به سوی آن میروم و با تردید دست خویش را در آب پاک و صاف فرو میبرم که  خاطره ایی خاطر پسند را در خاطر من زنده میکند.

آه!چه روز های زیبایی چه شب های بیتابی. چه دنیای پر شور و هیاهو یی چه دوران زود گذر و بی تکاپویی. کاش باز هم به زمانی بر میگشتم که بی پروا و بی هدف در کوچه خیالات بچگی میدویدم و هر بار که بر زمین خاکی می افتادم با خنده هایی بلند بر میخیزیدم و دوباره به بازیهای بچگانه خویش ادامه میدادم. کاش باری دگر ان لحظات که با هر کلامی میخندیدم و هرگز از زندگی خویش خسته نمیشدم خاطره افزون خاطره ایی در خاطرات من میشد. کاش ان لحظه باری دگر فرا میرسید که همراه دوستان با صداقت خویش دست بر دست هم با اشتیاقی فراوان به سوی مدرسه میدویدیم.

کاش هر گز فردای دیروز امروز نبود و هرگز چهره ی خندانم با آشنایی واژه های غم و غصه درد و رنج بدبختی و بیچارگی سختی و... غمناک نمیشد. ای کاش امروز همان دیروز بچگی بود.

بهترین لحظات من زمانی بود که همراه خانواده اوقات خوشی خویش را با طبیعتی خرم و زیبا سپری میکردیم نه امروز که در بند زندگی پر مشقت در گیر خود شده ایم و از گذشت زمان بیخبریم. من خواهان دیروز کوچکی خود هستم نه امروز که با نگاه به آینه زندگی چهره پژ مرده و غم انگیز خویش را میبینم. تصویر دستان لرزانی را که هرشب خاطرات خاطر پریش زندگی خویش را در صفحات غمزده دفترچه کوچک خستگی ها درج میکند و گامهای عاری از امید خود را در عرصه فردا می نهد.

از زمانیکه خود را در پهنه واقعی زندگی دیدم خاطره ایی خوش در صندوقچه دلم نمانده است. اما در نا امیدی هم بسی امید است. هنوز در جاده خاطراتم دریاچه ای ذلال و ماهی درخشان وجود دارد و پس از این به امید خدای بی نیاز ستاره های خوشی را در آسمان خواهم برد و بذرهای خوشبختی را جایگزین خارها خواهم کرد تا اگر باری به سیر خاطرات خویش سفر کردم اشک حسرت از چشمانم بر گونه های رنگ پریده ام نریزد بلکه لبخند بر لبهایم نقش ببندد و خاطراتم خاطراتی باشد پر خاطره و بی مخاطره.

 

 

ادامه نوشته

 

چهار سخن از چهار بزرگ

برای آدم های مصمم وجدی ، ههیشه وقت و فرصت فراهم است.

RALPH WALDO EMERSON

به خاطر داشته باشید که هیچ کس نمی تواند همیشه برنده باشد. حتی موفق ترین آدم ها گاهی مزه شکست را می چشند . ولی همیشه از پس امروز فردایی است.

MAXWLL MALTZ

کاملا طبیعی و منطقی است که شکست نخورید، موفقیت های بزرگ به دست نمی آورید.

H.STANLEY JUDD

فرصت ها و شانس ها اغلب در بطن مشکلات و گرفتاری ها پنهان هستند.

ALBERT EINSTEIN

 

روانشناسی

سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام به همة شما عزیزانم خیلی دلم براتون تنگ شده بود وبه خاطر همین الان دست پر امدم.

روانشناسی رنگها

رنگها مطالب مختلفی دارند.برخی آرامش بخش، برخی نشاط آور ،برخی باعث شور و هیجان می شود وبرخی نیز باعث احساس غم واندوه .

سفید : نماد آرامش وپاکی است وبرای همه اتاق ها مناسب است . اما سفید خالص موجب می شود انسان احساس سرما کند.

نارنجی:گرم است واشتها آور،از این رو توصیه می شود که آشپزخانه ونهار خوری به این رنگ باشد.

آبی :بهتر ین رنگی است که آرامش وراحتی را در انسان ایجاد می کندو برعکس رنگهای قرمزو زرد ،برای اتاق خواب خوب است .سقف اتاق نشیمن به رنگ آبی کمرنگ باعث آرامش می شود وحمام به رنگ آبی تمیز تر به نظر می رسد.رنگ آبی تیره بسیار سرد است .

سبز:آرامش بخش است وتنش گرما و شادی است. ذهن را فعال میکند . و برای  دفاتر کار, اتاق کودک  مناست است ولی برای اتاق خواب مناسب نیست . رنگ زرد لیمویی از رنگ زرد خالص بهتد است .

قرمز: نشاط آور و تحریک زا است . و توجه را جلرا برطرف می کند و برای اتاق کودکان (همراه با رنگ زرد )بسیارمناسب است . بویزه رنگ سبز روشن مایل به آبی .

زرد: نزدیک ترین رنگ به نور است . و جمع میان ب میکند . اشتها را افزایش میدهد . و برای آشپزخانه مناسب است . توصیه میشود . اتاق خواب و یا اتاق کودکان پرخاشگر و افراد پر تنش استفاده نشود .

 

داستان زیبای انگلیسی همراه با ترجمه فارسی

interview with God

 

I dreamed I had an interview with GOD.

So you would like to interview me? God asked. If you have the time. I said. God smiled. My time Is eternity… what question do you have in mind for me?

What surprises you most about humankind? God answered…

That they get bored with childhood, they rush to grow up, and then long to be children again. That they lose their health to make money, and then lose their money to restore their health. That by thinking anxiously about the future they forget the present such that they live in neither the present nor the future. That they live as if they will never die, and die as though they had never lived.

Gods hand took mine and we were silent for awhile and then I asked as a parent what are some of life's lessons you want your children to learn?

God replied with a smile, to learn they cannot make anyone loved them. All they can do is let themselves be loved To learn that it is not good to compare themselves to others. To learn to forgive by practicing forgiveness. To learn that it only takes a few seconds to open profound wounds in those they love, and it can take many years to heal them. To learn that a rich person is not one who has the most, but is one who needs the least. To learn that there are people can look at the same thing and see it different. To learn that it is not enough that they forgive one another but they must also forgive themselves.

Thank you for your time, I said humbly. Is there anything else you d like your children to know?

God smiled and said…

Just know that I am here.

Always

 

گفتگو با خدا !

خواب دیدم

در خواب با خدا گفتکویی داشتم.

خدا گفت:

پس میخواهی با من گفتگو کنی؟

کفتم اگر وقت داشته باشید

خدا لبخند زدو گفت:

زمان من ابدی است...

چه سوالی در ذهنت از من داری؟

چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب میکند؟

خدا پاسخ داد...

اینکه آنها از بودن در دوران کودکی ملول میشوند، عجله دارند که زودتر بزرگ شوند، و بعد حسرت دوران کودکی را میخورند.

اینکه سلامتی شان را صرف به دست آوردن پول میکنند...

و بعد پولشان را خرج به دست آوردن سلامتی شان میکنند.

اینکه با نگرانی نسبت به آینده، زمان حال فراموش شان میشود، انچنان که دیگر نه در آینده زندگی میکنند و نه در حال.

این که چنان زندگی میکنند که گویی هرگز نخواهند مرد، و چنان میمیرند که گویی هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دست های مرا گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم.

یعد پرسیدم

به عنوان خالق انسانها، می خاهید آنها چه درس هایی از زندگی یاد بگیرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد:

یاد بگیرند که نمیتوان دیگران را مجبور به دوست داشتن  خود کرد، اما میتوان محبوب دیگران شد.

یاد بگیرند خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند.

با بخشیدن، بخشش یاد بگیرند.

یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می توانند زخمی عمیق در دل کسانی ایجاد کنند که دوستشان دارندف و سال ها وقت لازم خواهد بو تا آن زخم التیام یابد.

یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد، بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد.

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند، اما بلد نیستند احساس شان را ابراز کنند یا نشان دهند.

یاد بگیرند که میشود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند اما آن را متفاوت ببینند.

یاد بگیرند که همیشه کافی نیست که شخص دیگری را ببخشند، بلکه خودشان را هم باید ببخشند.

خاصعانه گفتم:

از اینکه وقت تان را به من داده اید متشکرمف آیا چیز دیگری هست که شما دوست دارید آفریدگانتان بدانند؟

خدا لبخند زد و گفت:

فقط بدانند که من اینجایم

                           همیشه

متن های عاشقانه و اس ام اس

 

دیشب در جاده های سکوت در ایستگاه عشق هر چه منتظر ماندم

کسی برای لمس تنهاییم توقف نکرد و من تنهاتر از همیشه به خانه بر گشتم . . .

.

تا غروب این زمین تا طلوع واپسین در کتاب خاطراتم ماندگاری نازنین .
 

*********************


ابرها به آسمان تکیه می کنند ، درختان به زمین و انسانها به مهربانی یکدیگر .
 

*********************


ویران شد از نگاهت بنای استوار دلم ، حالا تو تنها ستون این ویرانه ای .
 

*********************


من برگ تو هم عابری و عشق قدمهایت / دل میبری و میگذری ، ای جانم به فدایت .

تو به اندازه تنهایی من زیبایی...من به اندازه زیبایی تو تنهایم.

دلم همچو آسمان،پر از ابرهای بارانیست، ای کاش دلم امشب بگرید، شاید که بغض عشق در چشمانم بشکند....

بر خاک بخواب نازنین،تختی نیست. آواره شدن ,حکایت سختی نیست. از پاکی اشکهای خود فهمیدم . لبخند همیشه راز خوشبختی نیست

به نامردی نامردان قسم خوردم که نامردی کنم در حق نامردان.الهی یکی پبدابشه رو دلت پا بزاره.هرچی که با من میکنی یه روز به روزت بیاره

گفتی که دنیا را پر از غم دوست داری پس مطمئن هستم مرا هم دوست داری گفتی نمیخواهی ببارم عشق اما شعر غریبی را که گفتم دوست داری

میدونی چرا معرفت ها کم شده؟ چون همش در تو جمع شده

تو بگو وقتی خواب بودم چه کسی مداد رنگیشُ برداشت و فاصله ها رو پٌررنگ کرد ؟؟ 

نگاهم کرد پنداشتم دوستم دارد. نگاهم کرد در نگاهش هزاران شوق عشق را خواندم. نگاهم کرد دل به او بستم. نگاهم کرد اما بعدها فهمیدم فقط نگاه میکرد

باز در کلبه ی عشق عکس تو مرا ابری کرد.عکس تو خنده به لب داشت ولی اشک چشم مرا جاری کرد

کاشکی عشق دیروز هنوز میون ما بود.واسه من توی قلبت هنوز یه ذره جا بود

ماهی اگه از آب جدا بشه فنا می شه،من ماهی ام تو آبی / فدات بشم الهی

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم.خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم.خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم.در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم.و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد.و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد.چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی.خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی.خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم.خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

 

همه مي گويند عاشقي يک شب است و هزار شب پشيماني.اکنون هزار شب پشيمانم که چرا يک شب عاشق نبودم

 

ادامه نوشته

جک های باحال

دکتر به یارو میگه: دوتا خبر بد دارم. اولیش اینه که تو فقط بیست و چهار ساعت زنده می مونی. یارو میگه دومیش چیه؟ دومیش اینه که دیروز یادم رفت اینو بهت بگم!!!

دانشمندان دارن تحقیق می کنن که یک انسان تا چند وقت می تونه بدون مغز زندگی کنه. یه لطفی کن زنگ بزن سن خودتو بهشون بگو!

یه روز یکی میره بقالی، میگه: آقا صابون داری؟ میگه: آره . مرده میگه: پس لطفا دستات رو بشور، به من یه کیلو پنیر بده

اولی: آقا این همسایه مون ساعت 2 نصفه شب هی با مشت می کوبید به دیوار خونمون!

دومی: عجب آدم های مردم آزاری پیدا می شن. حتماً نذاشت بخوابی؟

اولی: نه، خوشبختانه خواب نبودم، داشتم شیپور تمرین می کردم!

یه روز یه بچه به ننش میگه: ننه میخوای شوهر بگیری یا حج بری؟ ننه میگه: ای مادر جون حج که فرار نمیکنه!!!

به رشتیه اس ام اس میدن زنت خونه ماست. رشتیه میگه تو رو خدا اینقد اس ام اس تکراری نفرستین.

ترکه پسرشو سوار خر میکنه میگه: گوشای عمو رو بگیر نیفتی!

به یکی میگن با لوبا جمله بساز میگه: کوچولو بیا

یه روز یه فیل با مورچه ازدواج میکنه فردای عروسی فیل میمیره مورچه میگه: یه شب حال کردیم یه عمر باید قبر بکنیم

ترکه دستاشو میندازه دور گردن دوست دخترش بلد نیست چیزی بگه میگه: بشکنم گردنتو

ترکه به باباش میگه: بابا پنکه سقفیمون سوخت! باباش میگه بایدم بسوزه!! ۱۵ نفره زیرش میخوابید.

به ترکه آب میدن جای مشروب مست میکنه عربده میکشه میگن بابا آب بود میگه دیگه دیر شده منو گرفته

ترکه ۲سال میره سربازی کارتشو که میدن میگه : ای بابا اینو که دارم گواهینامه میخوام

دو نفر در طول مهماني كنار هم نشسته بودند و يك كلمه هم با هم حرف نزدند. پس از دو ساعت يكي از آنها به ديگري گفت: پيشنهاد مي‏كنم حالا در مورد موضوع ديگري سكوت كنيم!

غضنفر دو تا بلوك سيماني رو گذاشته بوده رو دوشش،‌ داشته مي‌برده بالاي ساختمون. صاحب‌كارش بهش ميگه: تو كه فرقون داري،‌ چرا اينا رو ميگذاري رو كولت؟! غضنفر ميگه: ‌اون دفعه با فرقون بردم، اون چرخش پشتم رو اذيت مي‌كرد!

معلم: الفباي فارسي رو بگو ببينم. شاگرد: الف ? ب ? پ ? ت ? ث ? چهار ? پنج ? شش ? هفت... معلم: الفباي انگليسي رو بگو ببينم. شاگرد: ا ? بي ? سي ? چهل ? پنجاه ? شصت ? هفتاد... معلم: الفباي يوناني رو بگو ببينم. شاگرد: آلفا ? بتا ? ستا ? چهارتا ? پنج‌تا ... معلم: نخواستم بابا يه شعر بگو. شاگرد: نابرده رنج گنج ? پنج ? شش ? هفت...

وقتي زنت خونه نيست چه كار مي‌كني؟ استراحت. وقتي هست چي؟ استقامت!

 

دو ديوانه با هم گفتگو مي‌كردند. اولي: اگر گفتي فرق كلاغ چيه؟ دومي: خوب معلومه! اين بالش از اون بالش مساوي‌تره!

 

زن: من بر خلاف تو هميشه موقع شنا سرم از آب بيرونه. شوهر: آخه عزيزم، چيز سبك هميشه روي آب مي‌مونه!

صاحبخانه: هر وقت مي‌گويم اجاره را بده، مي‌گويي: بگذار حقوق بگيرم، پس كي حقوق مي‌گيري؟ مستاجر: هر وقت كه استخدام شدم!

ديوانه اولي: ببينم، مگه تو كري كه جواب سلام منو نمي‌دي؟! ديوانه دومي: نه اون احمد داداشمه كه كره، من لالم!

مرد: قسم مي‌خوري كه منو به خاطر پولهايم دوست نداري؟ زن: هزارتومن بده تا قسم بخورم!

آمريكاييه داشته تو رودخونه غرق ميشده،‌ هي داد ميزده: help me, hellllp! تركه از اونجا رد ميشده ميگه:‌ احمق جون اگه جاي كلاس زبان كلاس شنا رفته بودي الان غرق نميشدي!

تركه ميره خواستگاري، مادر- پدر دختره بهش جواب رد ميدن، ميگن دختر ما داره درس ميخونه. تركه ميگه: ايشكال نداره، من ميرم دو ساعت ديگه برميگردم

به تركه ميگن چي شد ترك شدي؟! ميگه:‌ والله من اولش كه ترك نبودم، ‌تو بيمارستان با يه بچه ترك عوض شدم!

تركه مياد تهران،‌ يه دختر خوشگل ميبينه،‌ بهش ميگه:‌ خانم اين دوست دختر كه ميگن شمايين؟!

تركه ميخواسته به فلسطينيا كمك كنه، براشون سنگ پست ميكنه!

تركه ميپرسن شما تهراني هستين؟ ميگه: نه چشماتون قشنگ ميبينه

چندنفر داشتن ميرفتن كوه، سرپرستشون (كه از قضا لكنت زبون هم داشته) از وسط راه شروع مي‌كنه ميگه: چ چ چ.... ملت اول يكم نگاش مي‌كنن ببينن چي‌ميخواد بگه،‌ بعد مي‌بينن نمي‌تونه حرفش رو بزنه، بي‌خيال ميشن و راه ميافتن، اين بابا هم همه مسير همينجور هي ‌ميگفته چ..چ..چ.. وقتي ميرسن بالا ميخواستن چادر بزنن سرپرسته بالاخره ميگه: ‌چ..چ..چا..چا..چا..چادر يادم رفت! ملت ميگن اي بابا رودتر مي‌گفتي، حالا بايد برگرديم پايين! تو راه برگشت سر پرسته هي ميگفته: ش ش ش.. ولي ملت ديگه شاكي بودن و كسي توجه نمي‌كرده، وقتي مي‌رسن پايين يارو بالاخره ميگه: ش..ش..ش..شو..شو..شوخي كردم!

يه روز به يه تركه ميگن با ماهيچه جمله بساز ميگه: خر در برابره ما هيچه!

به  غضنفرمی گن با توکیو جمله بساز میگه من خدیجه رو دوست داریم توکیو!

 يه روز به يه تركه ميگن ناراحت نمي شي اين قدر براي شما جك مي سازن؟ ميگه: اينا براي شما جكه برايه ما خاطرست!

 

 

 

چند ضربالمثل زیبای انگلیسی

A friend in need is a friend in deed.

     A tree doesn’t move, unless there is a wind .

In an ant colony, dew is flood.

The right answer to a fool person is silence.

Speaking without thinking is shooting without aiming.

Self done is well done.

The grass is greener on the other side of the fence.

Live simple, think light.

Think twice before you speak once.

Haste makes waste.

Promise is like a snow ball easy to make but difficult to keep.

Silence is the only lock hiding your ignorance.

When there is a hill, there is a way